Paramotor eğitimi almak için iki yöntemden bahsedilebilir:

1-Önce yamaç paraşütü eğitimi alıp; malzemeyi, havayı, uçuş kurallarını vs. öğrenip, sonra (istenirse) paramotora geçmek.

2-Paramotor öğrenmeye direkt paramotordan başlamak.

Paramotora ilginin arttığı son yıllarda iki yönteminde artıları-eksileri üzerine bolca görüş ve tartışma mevcut.

Sporun veya aktivitenin adı "Paramotor" olsa da aslında uçuşu kumanda eden sistem yine de bir yamaç paraşütüdür. Bu mantıkla düşünülürse yamaç paraşütüyle uçmayı başarabilen herkes teorik olarak paramotorla da uçabilir. Sadece sırttaki motorun itkisine alışmak ve gaz kolunu da bir uçuş kumandası (itişi kontrol) olarak kullanmayı öğrenmek için kısa bir alışma süresi gereklidir o kadar. Bu yüzden ilk bakışta doğru süreç  "Yamaç paraşütü öğrenip sonra bilgileri paramotora adapte etmek" gibi görünüyor.

Diğer açıdan, "Yamaç paraşütü ile uçmak için" yamaç paraşütü eğitimi almak; mekan ve hava koşullarının belirleyici olduğu uzun bir zamana bağlıdır. Yamaç paraşütünün uçuşa başlatılabilmesi için iklimi uygun bir bölgede, yolu uygun, konumu uygun kalkış yerleri bulmak gereklidir. Tepeler konusunda zengin bir ülke olsak dahi başlangıç seviyesinde bir pilot için eğitim ve uçuşa elverişi bir yer demek, mekan seçeneklerin "biraz" kısıtlanacağı anlamına gelir. Sadece paramotora ilgi duyan birinin bu kadar uzun süreçte yamaç paraşütü eğitimine bağımlı olmasının gerekmediği, paramotorla uçmaya direkt paramotor eğitimiyle başlanabileceği fikri, burada haklılık kazanır.

Paramotor öğrenmeye "Direkt paramotor eğitimiyle" başlansa da aslında ilk başta öğrenilmesi gereken şey yerde kanadı-yamaç paraşütünü kontrol etmektir. Bu kontrolde belli bir yetkinlik kazanılınca ancak bir sonraki aşamaya geçilebilir. Eğitimler arasındaki fark da daha çok bu "Sonraki aşamada" açığa çıkar:

-Uçar haldeki kanadı kontrol etmeyi öğrenmek için "Yamaç paraşütü eğitiminde" alçak bir tepeden kalkışla telsiz kontrolünde uçuşlar, "Paramotor eğitiminde" motorlu bir kalkış sonrasında telsiz kontrolünde uçuşlar yapılır.

-Yamaç paraşütü eğitiminde zoraki olarak seçilen mekanlar küçük küçük de olsa hava hareketlerini tanımayı-alışmayı sağlar. Ancak paramotor için seçilen mekanlar genellikle ekstra stabildir ve paramotorun da etkisiyle bu hava dinamiklerini tanıma şansı pek olmaz.

-Yamaç paraşütünde eğitim için yapılan her bir uçuş veya ders; bir kalkış, bir iniş ve sınırlı sayıda kanat kontrol tecrübesi sağlar. Tekrar organize olup tepeye dönmek uçmak ve hava limitinin uygun olmasını ümit etmek yüzünden eğitim uzar. Ama arada kalan bu boşluklar, ilgili biri için bol gözlem ve kendini teorik olarak geliştirme fırsatı verebilir.

-Paramotor eğitiminde bir uçuş veya dersin süresi; eğitmen ve öğrencinin inisiyatifine bağlıdır. Uygun bir uçuş gününde uçan kişinin sınırsız kalkış-iniş ve kanat kontrolü yapması mümkündür. Bu da benzer şartlar korunduğu sürece çok hızlı bir gelişim sağlar. Aerodinamik, meteoroloji, hava trafiği ve uçurulan malzemeyi tanımak gibi eğitimle paralel yürümesi gereken teorik süreci bazen pratiğin gerisinde kalabilir. Belli bir havacılık tecrübesi olup ortak terminolojiye uzak olan insanlar için sorun olmasa da havacılığa tamamen yabancı insanlar için bu bir risk oluşturabilir.

-Ama belkide en büyük fark, paramotorun yamaç paraşütüne göre çok yeni olması ve yamaç paraşütünde oturmuş bazı eğitmen-eğitim standartlarının paramotor için henüz tam anlamıyla oturmamış olmasıdır. Bu da "direkt paramotor eğitimi" için kısıtlı seçenek anlamına gelir.

Yorumlar (3)